Foto:
Columns Noël Creemers

Mensen, volgens huisdieren

Column van Noël Creemers

Bijna altijd als het al lang donker is trekken ze zich terug in ruimtes waar wij niet mogen komen, om daar na een hele poos weer uit te komen. We vermoeden dat ze dan, net als wij, nadenken. Ze zijn in ieder geval stil, wat wel fijn is, want wat een geluid produceren mensen toch! In het algemeen komt dat geluid uit een gat dat bijna ergens helemaal bovenaan is geplaatst (door wie eigenlijk, vragen we ons ineens af), net onder een uitsteeksel met twee gaten, dat in de verte wel iets wegheeft van het lichaamsdeel waar wij mee snuffelen. Als ze uit die ruimte komen, zijn mensen meteen best wel druk. Het is niet zo dat ze dan ergens gaan liggen of zo. Wat we vaak zien is dat ze gelijk in die grote stenen ruimte waarin zij zich bevinden, en wij trouwens ook, aan de wandel gaan. Daartoe gebruiken ze slechts hun achterste poten. Een raadsel! Door zich zo voort te bewegen zijn mensen heel hoog. Wij kijken altijd tegen hen op. Daar staat tegenover dat, omdat wij alle poten gebruiken om van A naar B te gaan, heel wat stabieler zijn. Het wil namelijk wel eens gebeuren dat een mens plotsklaps van heel hoog heel plat wordt, hetgeen bijna altijd gepaard gaat met erg veel niet uitsluitend uit voornoemd gat voortkomend geluid. Vanzelfsprekend gaan wij dan snel even kijken hoe het met zo’n mens is. En het moet gezegd, zo uitgestrekt op dat gedeelte van de ruimte waarop zich bijna alles bevindt, blijft er van een mens bar weinig over. Van heel groot is hij dan ineens heel klein. Wat je ook van mensen vindt, dat verdienen ze niet. Gelukkig komt er doorgaans snel weer beweging in zo’n mens. Om weer in de oorspronkelijke stand te geraken, rechtop van onder naar boven, zien we dat hij zijn voorste poten gebruikt, dan ineens wel. Op enig moment ziet hij er ongeveer zo uit als wij: vier poten op de grond en dat deel met het gat erín en dat ding met gaten eróp recht vooruit gestoken. Ja, op dat moment is de mens werkelijk één van ons. Maar helaas is dat slechts van korte duur, want iets brengt hem ertoe, snel weer de hoogte op te zoeken. Tja, en dan kijkt hij toch weer op ons neer. Desondanks is hij onze vriend, de mens, want die brokjes die we van hem krijgen zijn zo lekker!

Meer berichten