Columns Noël Creemers

Boomer

Foto: Foto:

Sinds een paar dagen durf ik weer de straat op te gaan. U mag beste weten dat ik het sinds half december heel moeilijk heb gehad. De kerstdagen, die ieder jaar weer met gemak terechtkomen in de top tien van fijnste dagen van het jaar, zijn volledig aan me voorbijgegaan. In bed heb ik die doorgebracht, verdrietig en eenzaam. En dan de jaarwisseling! Werkelijk niets heb ik meegekregen van al de jolijt die daarmee gepaard gaat. Ook toen heb ik me afgezonderd. Werkelijk niemand durfde ik onder ogen te komen, bang als ik was mezelf te moeten verantwoorden en verdedigen en daartoe was ik niet bij machte. Ik zat nog in het verwerkingsproces, had het moeilijk met mezelf. Hoe toch uit deze existentiële crisis te geraken? Ik was de wanhoop nabij, heb zelfs gedacht dat dit het einde zou zijn. Maar zoals wel vaker is er op het moment dat je denkt volledig kopje onder te gaan altijd wel iemand die je een reddingsboei toewerpt. Mijn reddende engel was Toon Hermans, één van onze grote vaderlandse helden. Jongeren kennen hem niet meer, die hebben hun eigen helden, van wie de namen mij niets zeggen. Wat had ik al lang niet meer aan Toon gedacht! Hij was volledig uit mijn systeem, zoals dat tegenwoordig heet. Totdat onlangs iemand mij, bij wijze van grap waarschijnlijk, een boek met teksten, veelal gedichtjes, van Toon cadeau deed. Hé, maar dat boek ken ik, dacht ik, dat stond bij ons thuis in de kast. Ja toen, in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw, was Toon immens populair en las zo ongeveer iedereen van boven de veertig zijn schrijfsels. Nog kan ik me de tegeltjes herinneren met daarop Toon's tekstjes. Wij jongeren snapten er niet veel van dat de generatie vóór ons zo dweepte met die malle Toon, waren meer van die andere Hermans, W.F. , ook zo'n vogel die bij mij, en naar ik vrees bij velen, 'uit het systeem' is. Uit pure nostalgie en misschien wel als een soort van eerbetoon (!) aan mijn ouders ben ik aan het lezen geslagen. En dan staat daar op pagina 81 het gedichtje dat mij er in één keer bovenop heeft geholpen, 'Generaties' heet het. Als u tijd hebt, moet u het maar eens lezen, desnoods op het internet. Je was het niet, maar bent het wel geworden, je bent het niet, maar zal het worden: het woord van het jaar 2019 (volgens Van Dale)!

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden