Wendy Lina heet bezoekers welkom bij de kasteelpoort. Kasteel Heeze zoekt nieuwe poortwachters. info@kasteelheeze.nl
Wendy Lina heet bezoekers welkom bij de kasteelpoort. Kasteel Heeze zoekt nieuwe poortwachters. info@kasteelheeze.nl (Foto: )

Muzikale poortwachter Wendy Lina

Fransje Thijssen

Afscheid van Kasteel Heeze

Het past in een sprookje: De wacht houden bij de poort van een kasteel tot diep in de nacht en vrolijke gasten, die zin hebben in een feest, te ontvangen en weer uit te zwaaien. Genieten van het ijsvogeltje op de vensterbank, een eendenkuiken op het blad van een waterlelie, de mist op de oprijlaan en het maanlicht dat op de gracht schijnt. Toch heeft Wendy Lina, na bijna vijf jaar, haar spannende bijbaan als poortwachter van Kasteel Heeze opgegeven. Het is goed dat haar 'echte werk' als uitvoerend muzikant en muziekdocent neemt steeds meer tijd in beslag neemt.

Heeze – Het baantje als poortwachter op het kasteel is altijd populair geweest bij de jongeren in Heeze. De eerste poortwachter in dienst van de Stichting Kasteel Heeze (1980) was Jeroen van der Heijden die toen vijftien jaar was. Zesentwintig jaar later is hij, met pijn in het hart, gestopt omdat hij weer wilde studeren. Jeroen: "De functie van poortwachter, en later vervangend beheerder, heeft mij positief gevormd." Mensen ontvangen, en na afloop van een feest, diep in de nacht de deuren sluiten. Met een zaklamp controleren of de kaarsen en sigaretten gedoofd waren in de feestruimtes en op de krakende zolder van Eymerick, met het geluid van bosuilen op de achtergrond.

Voor Wendy kwam het baantje op een goed moment: "Rond 2014 was er, door de economische crisis, met de muziekpraktijk weinig geld te verdienen." Op Kasteel Heeze werd een poortwachter gezocht en Wendy was bereid om alles aan te nemen, ook het schoonmaakwerk dat ze nog steeds zingend uitvoert. Als poortwachter was zich ervan bewust dat ze, als eerste aanspreekpunt, het visitekaartje van het kasteel was en stelde zich vriendelijk, behulpzaam en dienstbaar op met hart voor het kasteel, de bewoners en de bezoekers. "Ik vond het fijn om contact te maken met de gasten, ze te ontvangen en de weg te wijzen in het donker. Ik stuurde nooit iemand zo maar weg, toeristen die langs kwamen tijdens een besloten feest, gaf ik informatie over rondleidingen en openingstijden." Ze heeft heel wat hilarische momenten beleefd tijdens haar werk zoals het bruidspaar dat 's avonds laat nog op de fiets wilde vertrekken. "Je moet uren alleen kunnen zitten in de poortwachterskamer en niet bang zijn", vindt Wendy. Als een feest eenmaal liep maakte ze gebruik van de tussenliggende uren door te oefenen op haar gitaar of te zingen. "Ik had wel altijd een oor en een oog naar buiten gericht, als je te laat uit je poortkamer komt schrikken de mensen." In het begin van de avond werkte Wendy een hele lijst met aandachtspunten af, aan het einde van een feest ruimde ze op en liep met een checklist alles na: Het uitblazen van fakkels, het sluiten van deuren en ramen, het verwijderen van stekkers uit de stopcontacten en het uitzetten van de verlichting. Bij het verlaten van het kasteel, tussen twee en drie uur in de nacht, ging het nachtslot op de hoofdpoort en kon Wendy na een lange avond, zingend op de fiets, terug naar huis. www.wendylina.nl

Meer berichten