Columns Noël Creemers

Oud

Foto: Foto:

Je zou maar eens oud wezen in deze barre tijden. Dan heb je feitelijk geen leven. Je leeft letterlijk in de marge. Aandacht wordt er niet of nauwelijks aan je besteed. Je wordt afgescheept met wat kortingskaarten en andere kleine financiële voordeeltjes en daarmee moet je het doen. Als je in staat bent zelfstandig, in je eigen huisje te blijven wonen, dan heb je in zekere zin nog geluk. Als dat echter niet meer gaat, kom je in een vervelender situatie terecht. Je gaat dan naar het een of andere tehuis en mag dan in je handjes klappen als er zo nu en dan aandacht voor je is. Het is gewoon bar en boos. En dat terwijl je samen met je leeftijdsgenoten altijd zo braaf hebt geleefd. Je bent spaarzaam geweest, altijd zelf de broek op kunnen houden, nooit een ander iets kwaads gedaan, je altijd verre gehouden van vreemde uitspattingen en je bent immer tegen iedereen beleefd geweest. Kortom, je hebt een keurig leven geleid. En dan word je in de laatste, ook wel derde fase genoemd, zo behandeld. Er blijkt niet genoeg geld voor je te zijn om je nog een aantal heel mooie jaren te bezorgen. Echt, je moet het doen met dat half uurtje, vooruit, ik doe er een half uur bij, dat uur professionele aandacht en zorg per dag. Voor de rest bekijk je het maar. Heb je kinderen, dan wonen die natuurlijk zo ver weg dat het er bij hen echt niet in zit om je maandelijks, laat staan wekelijks een bezoekje te brengen. En woont er één wat dichterbij, dan zul je zien dat die het altijd te druk heeft, net als de anderen trouwens. Werken, sporten, sociale contacten, vakantie en dat momentje voor mezelf, een excuus is zo gevonden om je vooral maar niet met een bezoekje te vereren. Je zult het echt moeten doen met dat obligaat overkomende wekelijkse telefoontje. "Hoe gaat het mam/pap? Hier ook alles goed. Druk, druk, druk! Als we in de gelegenheid zijn, komen we dit jaar zeker nog eens aangewaaid. Als er iets is, dan kun je altijd bellen. Je hebt toch ons nummer, hè? Nou, doei!" Maar klagen doe je niet, zo ben je immers niet gebakken en ook niet opgevoed. Lijdzaam aanvaard je je lot en probeer je er het beste van te maken. Natuurlijk, je had je er iets van anders van voorgesteld, maar het is wat het is. Hoe gaan wij, (iets) jongeren, ons opstellen als wij zover zijn? Ik houd mijn hart vast!

Meer berichten