Chantal van den Boogaert uit Borkel en Schaft zat een week lang klem tussen het escalerende geweld tegen de regering van Ecuador. Bij de onlusten vielen al zeker vijf doden en meer dan tweeduizend gewonden.
Chantal van den Boogaert uit Borkel en Schaft zat een week lang klem tussen het escalerende geweld tegen de regering van Ecuador. Bij de onlusten vielen al zeker vijf doden en meer dan tweeduizend gewonden. (Foto: )

Chantal zat week vast in Ecuador

Ties Cleven

Protesten en rellen teisteren Zuid-Amerikaans land

Het moest een hoogtepunt van een droomreis worden, het werd een nachtmerrie. Chantal van den Boogaert (23) uit Borkel en Schaft zat vorige week zeven dagen vast in de Ecuadoraanse stad Cuenca. Het land in Zuid-Amerika wordt momenteel geplaagd door gewelddadige protesten tegen de regering. Voor Chantal en haar vriend Bas was het niet meer veilig om de deur uit te gaan. "Ik was echt bang toen de stoffen van traangasbommen onze kamer binnenkwamen."

BORKEL EN SCHAFT/CUENCA - De inwoonster van Borkel en Schaft doet haar verhaal vanuit een veilig Mexico, waar ze inmiddels een paar dagen verblijft. Het was allesbehalve eenvoudig om daar te komen. Uiteindelijk bood een privé-vlucht uitkomst. Door de situatie is de reisroute volledig omgegooid. "Nu gaan we onze reis in plaats van noordelijk maar zuidelijk voortzetten. Mexico, Belize, Guatemala, El Salvador en Honduras."

De trip begon in juli. In Brazilië. Twee en een halve week reisde Van den Boogaert daar rond met haar broer Remco. Daarna trok ze alleen over het continent. In Ecuador kwam vriendlief Bas haar opzoeken. Maar juist dat verblijf, waar de Borkelse zo naar uitkeek, werd een ramp. Ze reisden van hoofdstad Quito samen naar Cuenca. "Eigenlijk een veilige en mooie koloniale stad. We wilden op donderdag naar een nationaal park gaan. Woensdagavond lazen we op Facebook dat er die dag stakingen zouden zijn van het openbaar vervoer."

Ze besloten in de stad te blijven. "Omdat we toch niet bij het nationaal park zouden kunnen komen. Op de ochtend van de geplande stakingen ontbeten we nog rustig op het dakterras van het hotel. Daarna gingen we terug naar de kamer om onze spullen te pakken en misschien de stad in te gaan."

Die ochtend begonnen de protesten. "Voor onze deur. Mannen op het plein haalden stenen uit de grond, sloegen deze kapot in kleinere stukken en gooiden ze naar de politie. Hierop gooide de politie met kleine rookbommetjes terug, om de mannen van het plein te jagen. Dit gaf me een onprettig gevoel maar ik dacht op dat moment dat het nog wel meeviel zolang wij maar gewoon binnen bleven."

Traangas

Niet veel later was de politie er echter klaar mee. De traangasbommen vlogen in tal van steden in het land door de lucht. "Het zag er erg heftig en serieus uit. De protesten waren op het plein en op het kruispunt aan de andere kant van de straat. Wij zaten er middenin. De stoffen kwamen onze kamer binnen. Mijn keel en neus begonnen te branden en mijn ogen te tranen." Meteen zochten de twee het nummer van de Nederlandse ambassade in Ecuador. "Helaas is die er niet, dus belden we het Nederlandse consulaat. Zij adviseerden ons om vooral niet naar buiten te gaan en zo rustig mogelijk te blijven. Wij hebben geprobeerd onze gezichten af te dekken met shirts en dekens."

Op eigen houtje de stad verlaten bleek te onveilig. Omdat het stel het hotel niet kon verlaten, aten ze die dag alleen wat koekjes. "'s Avonds kregen we ontzettende honger. We vroegen het personeel of er iets te eten was. Een uur later kregen we te horen dat er op het dakterras koffie en thee werd geschonken, maar dat er geen eten aanwezig was." Ze bleven op de kamer. "Er werd namelijk opnieuw ten strengste afgeraden om naar buiten te gaan." Iets bestellen bij de McDonalds bleek de enige mogelijkheid. "Een halfuur later stond de bezorger aan de deur en vroegen wij de hoteleigenaar deze te openen. De ME-agenten stonden te kijken van deze bezorgdiensten, maar wij waren dolgelukkig met onze koude frietjes en hamburgers."

Een dag later konden ze verplaatst worden naar een Homestay net buiten het centrum. Ook daar was het onrustig. Ze zaten er een week vast en keken vooral veel films. "Er waren wegblokkades tussen de verschillende steden. Voornamelijk door de inheemse bevolking." Zij zijn de drijvende kracht achter de rellen. De inheemsen voelen zich al jaren gedupeerd door de president. "De recente afschaffing van subsidie op brandstoffen was de druppel."

Geen kant op

Chantal en Bas kunnen dan geen kant op. In veiligheid komen via een privé-shuttledienst van hun (voormalige) hotels? Onmogelijk. Ook hun ongeruste families kunnen op geen manier helpen. "De manager raadde ons aan om eten in te slaan. Voor de woensdag erop was namelijk opnieuw een nationale staking aangekondigd. Waarschijnlijk konden we ook die dag niet de straat op." De supermarkt was echter halfleeg. "Erg beangstigend. Dit betekende dat er binnen een aantal dagen geen voedsel en water meer was", zegt Van den Boogaert. Veel restaurants bleven ook gesloten. "De zaken die wel open waren hadden nog maar een aantal gerechten beschikbaar omdat ze geen leveringen binnenkregen." Ze zaten dagenlang klem in Cuenca. "Toen er op dinsdag geen water meer te koop was, werd ons duidelijk dat we na de stakingen van woensdag direct het land moesten verlaten."

Te voet of per bus was dat niet meer te doen. Het land uit vliegen was de enige optie, maar wegen naar vliegvelden waren afgesloten en er vertrokken vanaf Cuenca geen internationale vluchten. "Dus moesten we sowieso overstappen in Quito of Guayaquil: steden waar we niet vast wilden komen te zitten."

Toen de situatie echt nijpend werd, waagden ze het erop. "We namen een taxi naar het vliegveld en vlogen naar Guayaquil." Vanaf daar wilden ze met een privé-maatschappij naar Mexico vluchten. Online boeken kon niet, ook Chantals moeder in Nederland lukte dit niet. "Uiteindelijk konden we drie uur voor de vlucht onze tickets bij de balie boeken en direct inchecken. Na een hoop heisa stegen we uiteindelijk op, wat een opluchting."

Meer berichten