Columns Noël Creemers

Openbaar vervoer

Foto: Foto:

Op het weer na wordt er in Nederland waarschijnlijk het meest geklaagd over het openbaar vervoer. Vooral de trein moet het ontgelden. Over het busvervoer hoor ik maar weinig. Vaak stipt op tijd en je ziet ze werkelijk overal, zelfs in de meest onbeduidende plaatsjes. Met die bussen zit het dus wel snor. Anders is het dus met het spoor. Zeker als er sprake is van extreem weer, denk aan storm, overvloedige regenval en temperaturen van (ver) boven de 30 graden, geeft de gemiddelde Nederlander de toch ook Nederlandse Spoorwegen en, in één moeite door, ProRail, onze eigen, schrik nu niet van het woord, spoorinfrastructuurbeheerder (43 punten bij scrabble), maar al te graag onder uit de zak. Het is niks met het spoor en de meerderheid heeft er geen vertrouwen in dat het ooit nog iets wordt, ondanks dat er best begrip is voor de excuses, zoals daar zijn de fameuze kapotte bovenleiding, plotse seinstoring en die gekmakende bladeren op de rails. De vraag is natuurlijk of al dat gevit terecht is. Met enige regelmaat is in de krant te lezen dat het volgens de Nederlandse Spoorwegen steeds beter, nee, eigenlijk wel heel goed gaat. Van serieuze vertragingen is amper meer sprake en als het al eens voorkomt dat een trein te laat vertrekt of aankomt, dan zijn 100% zeker de weergoden er debet aan. Kortom, we moeten niet zeuren want er valt niets te zeuren. Of toch wel? Onlangs moest ik van C naar D, hetgeen weer eens iets anders is dan van A naar B. Het betrof geen wereldreis, doch een leuk tochtje van een slordige 100 kilometer. Met de auto was geen optie dus werd het, jawel, de trein. Ik moet zeggen dat ik me aardig verheugde op het reisje, want zo vaak ben ik niet te vinden op het spoor en dat terwijl ik van mening ben dat geen vervoersmiddel, ook de autoped en de waterfiets niet, kan wedijveren met de trein. Het was heet, bijna 40 graden, dus ik was voorbereid op enig ongemak, maar wat ik die avond in heb meegemaakt, tart werkelijk elke beschrijving. Vertrokken om goed 7 uur des avonds, lukte het me nog net om vóór middernacht te arriveren in Eindhoven, want Heeze, waar ik woon, was inmiddels geheel onbereikbaar geworden. Ik geloof direct dat de Nederlandse Spoorwegen en ProRail heel goed bezig zijn, maar ben tevens zielsgelukkig met auto en stalen ros.

Meer berichten