Columns Noël Creemers

Hallo

Foto: Foto:

Ook als verlegen wandelaar die het rustige pad en het stille uur kiest, is het onvermijdelijk dat je zo nu en dan een menselijk wezen tegenkomt. Daar zie je iemand in de verte en op een bepaald moment is het wel duidelijk dat deze persoon zich niet van jou verwijdert, maar daarentegen jouw kant uit komt. Indien je pad beschikt over zijpaden heb je geluk, want die kunnen dienen als vluchtroute. Ontbreken die echter, dan is een ontmoeting, een confrontatie een toekomstig vaststaand feit. Automatisch ga je langzamer lopen, alsof je zodoende het tij nog kunt keren. Vreemd gedrag feitelijk, want daarmee maak je de lijdensweg alleen maar langer, niet in afstand doch in tijd. Even overweeg je letterlijk op je schreden terug te keren, je om te draaien en als het ware de aftocht te blazen. Dit plan verwerp je echter als lafhartig. Bovendien zal het dan lijken of je iets te verbergen hebt en dat kan nare gevolgen hebben. Dus zo ontspannen mogelijk ga je voorwaarts, hetgeen niet meevalt. Met elke stap wordt het beeld van de ander helderder. Gaandeweg openbaren kleuren en vormen zich. Hoe direct, bij het passeren, te handelen? De blik neerwaarts richten of liever toch doen alsof iets gaande is in de natuur en even blijven staan, de blik afgewend van degene die je tegemoet komt en vervolgens voorbijgaat? Iets zeggen is werkelijk geen optie; dit kan immers worden opgevat als een toenadering, wellicht zelfs een uitnodiging tot gesprek en dit alles dient zeker te worden vermeden. Het uur U slaat bijna, nog enkele meters zijn te gaan en het onafwendbare moment dient zich aan. Nog steeds is er de hoop dat de ander, die grote onbekende, uit hetzelfde hout is gesneden en dus ook niet de behoefte gevoelt over te gaan tot intermenselijk contact. Maar helaas, dit blijkt ijdele hoop te zijn, want ofschoon je deze mens niet aankijkt, voel je dat hij of zij, dat is om het even, zich opmaakt om contact te leggen. En ja hoor, daar klinkt al het gevreesde woord, het vrolijk uitgesproken 'hallo'. Je krimpt ineen. Het is je bekend dat wil je niet als al te onbeleefd te worden aangezien van je verwacht wordt vocaal een duit in het zakje te doen en dus pers je er met dichtgeknepen keel eenzelfde begroeting uit, versnel je de pas en begeef je je met gezwinde spoed naar je eigen veilige omgeving.

Meer berichten