Rijexamen

Foto: Foto:

Een nagenoeg zwarte bladzijde in mijn leven is de tijd dat ik naarstig probeerde mijn autorijbewijs te behalen. Dat leek een peulenschil te zijn, maar het werd een lijdensweg. Pas na 134 lessen en 9 examens had ik het felbegeerde bewijsstuk dat ik geen gevaar op de weg was in handen. In die tijdsspanne van 2 ½ jaar versleet ik maar liefst 7 rij-instructeurs en diverse automobielen. Bij het CBR, aan de Karel de Grotelaan te Eindhoven, was ik kind aan huis. Ik kan niet anders zeggen dan dat de examinatoren het goed met mij voorhadden. Stuk voor stuk gunden ze mij het felbegeerde papiertje van harte, maar er moest wel erg over het hart worden gestreken om mij dit ook daadwerkelijk te verlenen. Het kwam niet door de zenuwen dat het steeds mis ging. Was dat maar het geval geweest, dan zou immers het zogeheten staatsexamen voor me opengestaan hebben. Nee, ik reed eenvoudig bar slecht. Het dieptepunt bereikte ik bij mijn, naar ik meen, zevende examen, toen ik al na ongeveer 50 meter ben gezakt. Het raden van het nummerbord van een auto die op ongeveer 50 meter afstand stond, waarmee ieder examen begon en dat tot doel had om te testen of de kandidaat toevallig niet blind was, ging van een leien dakje. Van de zes cijfers en letters op de plaat had ik er maar liefst vier goed! Hierdoor werd ik wellicht overmoedig. Even na het wegrijden merkte ik dat ik dit keer weliswaar mijn veiligheidsgordel keurig om had gedaan, maar was vergeten de binnenspiegel in de juiste stand te stellen. Toen ik er een blik in wierp zag ik de voeten van de examinator. Dit kon nooit de bedoeling zijn. Terstond besloot ik, rijdende langs het gebouw van het CBR, het ding in de juiste positie te zetten, waartoe ik beide handen van het stuur haalde, mijn knie ferm tegen de onderkant van het stuur plaatste om het voertuig ongeveer op de juiste weghelft te houden en aan de gang ging. Deze actie viel niet in goede aarde bij de examinator. Nog zie ik zijn linkerhand die naar het stuur flitst en zijn rechtervoet die het automobiel bruusk tot stilstand brengt. Met losse handen rijden: een doodzonde. "Nog een koffietje?", vroeg de barjuffrouw van het CBR allervriendelijkst.

Meer berichten