De wijnsnob

Foto: Foto:

"Je mag best weten, kerel, dat ik in mijn kelder een slordige 1200 flessen heb liggen. En geen kinderachtig spul, hoor. Van die supermarkt sloebertjes van 4,99 euro en de tweede fles gratis moet ik niets hebben, die komen er bij mij niet in. Je kent die spreuk toch, je ziet hem nogal eens op wijnkaarten in restaurants staan: het leven is te kort om slechte wijn te drinken. Zo is het, die zit! Dus geef mij maar zo'n zijdezachte Bourgogne, rood en wit, of een kloeke Bordeaux uit een topjaar. Zo nu en dan fiets ik er ook wel een Italiaan in, een Barolo of zo, maar dan alleen één van een wijnboer uit de eredivisie. En er zijn natuurlijk ook Spaanse wijnboeren die er wel iets van kunnen. Laatst nog een alleraardigste Rioja op de kop kunnen tikken. Gedronken met een paar vrinden en je kunt me gerust geloven als ik je zeg dat het niet bij één flesje is gebleven. Maar Frankrijk blijft voor mij toch nummer 1. En dan niet het bekende spul, die wijnen van de grote, bekende huizen, daar ben ik echt totaal niet in geïnteresseerd. Mij gaat het om die verborgen pareltjes, de wijnen van boeren van wie nog nooit iemand heeft gehoord. Dat zijn namelijk de jongens die het echt in de vingers hebben, reken daar maar op. Zo was ik laatst bij een wijnboer, echt, ik ben geloof ik wel 5 keer verkeerd gereden voordat ik er was. De laatste kilometer of zo ging over een zandpad. Dan ben je blij dat je een SUV hebt. Enfin, ik kom daar aan, niemand aanwezig. Maar gelukkig hangt er een papiertje op de voordeur met daarop een telefoonnummer, dus ik bellen en jawel hoor, er neemt iemand op. Of ik nog even tijd had, met een kwartier zou ie er zijn. Dat werd dus ruim een half uur. Schitterend! Dan weet ik: dit is een goeie! Een proeflokaal had ie niet. Proeven gebeurde in de cave, inderdaad da's de kelder, staande aan een gammele houten tafel. Man, wat ik me daar toch in mijn glas kreeg! Je wilt weten wat ik precies rook en proefde in die wijnen? Je kunt beter vragen wat er niet in zat. Wat een breedte en lengte en, vooruit, hoogte hadden die rakkers! Ze kostten een vermogen, maar je begrijpt dat ik het kofferbakkie toch maar heb volgeladen. Nee, z'n adres krijg je niet, dit boertje is van mij."

Meer berichten