Antiquair

Foto: Foto:

"Hartelijk welkom in mijn winkel, leuk dat u een kijkje komt nemen. U mag best weten dat er de afgelopen drie dagen niemand bij me is binnengestapt. Drie dagen, kunt u zich dat voorstellen? De tijd gaat dan zo langzaam. Om niet helemaal gek te worden van het getik van al die klokken hier zet ik ze maar stil. En dat terwijl ik vroeger bijna omkwam van het werk! In mijn beste tijd had ik drie man personeel en gelooft u maar dat we goed te werken hadden. Bijna iedereen had toen antiek in huis, al waren het soms alleen maar erfstukken. Klokken, kasten, tafels en stoelen, brocante…je kunt het zo gek niet noemen of men had het. En nu? Bijna niemand is geïnteresseerd in antiek. Oude meuk vindt men het, troep. Laatst was ik nog in een huis dat leeg moest. Vrouwtje van 90, moest naar het verzorgingstehuis. Zes kinderen. Geen van allen hadden ze ook maar enige interesse in al die prachtige antieke spullen. Geloof me, ik had alles wel willen kopen, maar wat moet ik ermee? Een paar kleine stukken heb ik meegenomen en er echt een eerlijke prijs voor gegeven. Natuurlijk vonden ze dat ik veel te weinig bood. En dat terwijl ze het zelf niet eens willen hebben! Ik wil niet weten wat ze met de meubels en zo doen die ik heb laten staan. Voor mij heeft antiek een ziel. Kijk eens naar deze kast, Frans, begin 19e eeuw. Niet alleen vind ik het een prachtig stuk, maar ik zie ook met hoeveel zorg die meubelmaker uit de Auvergne hem heeft gemaakt. Hij is er zeker een week mee bezig geweest. Prachtig hout heeft hij gebruikt voor deze kast en hoe nauwkeurig is hij te werk gegaan. Hij moet heel trots zijn geweest op dit meubelstuk. En zijn vrouw, misschien heette ze wel Marie, ook: "Wat een prachtige kast is het geworden, Antoine. Het is dat we het geld hard nodig hebben, maar anders had ik hem wel willen houden." En ik zie zo'n kast staan in dat grote herenhuis van de notaris, aan de rand van het dorp, en daarna bij een advocaat in Parijs, wiens nicht, enig erfgenaam, trouwt met een Nederlandse jongeman, waardoor de kast eerst in Amsterdam en later hier in Brabant terechtkomt. En nu staat hij dus bij mij en niemand wil hem hebben. Het is gewoon dieptreurig."

Meer berichten