Columns Noël Creemers

Op kantoor

Foto: Foto:

Al een tijdje ligt het dikke boek klaar om te worden gelezen: het vijfde deel van Het Bureau van J.J. Voskuil. Wat heb ik genoten van die eerste vier delen en er is geen enkele reden om aan te nemen dat het dit keer anders zal zijn, want wie Het Bureau kent, weet dat alle delen ongeveer hetzelfde zijn. Dat klinkt niet erg aanlokkelijk of spannend, maar geloof me, het is juist de sterkte van deze 7-delige romanreeks van een slordige 5000 pagina's dat er zo weinig variatie in zit. Dus, houdt u van spanning en sensatie ga dan voorbij aan dit meesterwerk van Voskuil. Wilt u echter een beeld krijgen van hoe mensen op een kantoor met elkaar omgaan, schaf dan alle delen van deze tussen 1996 en 2000 verschenen romanreeks aan. Persoonlijk heb ik trouwens weinig kantoorervaring. In mijn werkzame leven heb ik slechts in totaal exact 4 maanden op een kantoor doorgebracht. Het betrof een mooi pand aan één der grachten van onze hoofdstad. Mijn veel te ruime kamer, waarin ik gans alleen zat, bevond zich op de derde verdieping en lag aan de voorkant. Ja, alles zat mee in die tijd. Stond ik aan het raam en om na te denken, waarover weet ik niet meer, was ik daar nogal eens te vinden, dan had ik vol uitzicht op de tegenover ons kantoor gelegen uiterst fraaie grachtenpanden en keek ik naar beneden, wat ik placht te doen als mijn peinzen tot geen enkele constructieve gedachte leidde en dat was helaas meer regel dan uitzondering, dan was daar die gracht, waarop zo nu en dan een boot met vrolijke toeristen. Dan kon ik er weer even tegen. Wat ik in dat kantoor ook veel heb gedaan is koffie drinken. Daarvoor moest ik met gevaar voor eigen leven wel drie uiterst smalle en bochtige trappen af, maar dat was een bakkie troost me wel waard. Maar ik deed dat toch vooral omdat de tijd daarmee zo lekker opschoot, want met zo'n gang naar de begane grond en weer terug naar mijn domein onder de nok van het dak was ik toch wel een stief half uur onder de pannen. Bij mijn afscheid, na 4 maanden dus, kwam ik er achter dat er nog meer mensen op dat kantoor werkten, het waren collega's, en die bleken stuk voor stuk heel aardig te zijn. Ze gaven me een mooie bos bloemen en die heb in de trein meegenomen naar Brabant, waarmee een einde kwam aan een leuke tijd.

Meer berichten