Columns Noël Creemers

Misdienaar

Foto: Foto:

Zoals zoveel mensen in het zuiden des land stammend uit een katholiek nest werd, was het de gewoonste zaak van de wereld dat ik elke week samen met mijn ouders en broers en zussen op zondag tussen half twaalf en pak 'm beet kwart over twaalf te vinden was in één der kerkbanken van de O.L. Vrouwekerk te Aalst, gemeente Waalre. Dat ik daar vooral was verdiept in de autoboeken van de KNAC die ik iedere week braaf meenam naar het godshuis en bijgevolg oog noch oor had voor wat er zich om me heen afspeelde, zij me hopelijk vergeven. De pastoor had kennelijk niet in de smiezen dat de liturgie volledig aan me voorbijging, want snel na de Eerste Heilige Communie, die ik ongeschonden doorkwam, werd ik door hem benaderd om misdienaar te worden. Voordat ik kon weigeren, hadden mijn ouders mij reeds aangemeld. Wellicht zagen zij in mij een toekomstige paus. Nu durf ik gerust te stellen dat die opleiding tot misdienaar behoort tot de zwaarste studies die ik heb gedaan. Wat je allemaal niet moest kennen, weten en kunnen voordat je je misdienaar mocht noemen! Waren het van buiten leren van enkele gebeden al een ware beproeving, toen bleek dat voor enkele beden gold dat je die ook nog eens moest kunnen opdreunen in het Latijn was ik de wanhoop nabij. En wat te denken van de handelingen die je als misdienaar tijdens de liturgie moest verrichten. Het begon al met de gong, waarop moest worden geslagen ten teken dat de dienst een aanvang nam. Nimmer is het me gelukt het juiste volume, niet te zacht en zeker niet te hard, te halen. En dan had je de belletjes waarmee moest worden gerinkeld op gezette tijden. Ik weet niet meer wanneer. Toen trouwens ook niet, want ik was steevast te vroeg of te laat, hetgeen me kwam te staan op een donkere blik van meneer pastoor. Ook het aanreiken van schaal en kelk mocht niet worden onderschat. Die dingen waren groot en glad, mijn kinderhanden klein en, vanwege de nervositeit, vochtig. Meerdere malen is het voorgekomen dat de schaal of kelk op de grond kletterde, wat een machtig geluid veroorzaakt in zo'n grote en best lege kerk. Toch is het me door te blijven geloven in mezelf uiteindelijk gelukt gecertificeerd misdienaar te worden. Zo zie je maar wat geloof vermag te doen.

Meer berichten