Columns Noël Creemers

Bij de kapper 3

Foto: Foto:

Daar was dan eindelijk de vrouw die mijn haar zou gaan knippen, Samantha. Weliswaar via de spiegel zag ik gelijk dat ik er verstandig aan zou doen me onmiddellijk als een willoos slachtoffer over te geven aan deze coiffeuse. Met een opvallend sierlijk gebaar zwaaide ze een cape waarop Zorro jaloers zou zijn geweest over me heen. "En, hoe wil je worden geknipt?", kwam ze kordaat ter zake. Het standaard antwoord, "het liefst met een schaar", liet ik wijselijk achterwege. Zolang ik in handen was van Samantha, die me gespeend leek van ook maar enig gevoel van humor, was ik mijn leven, zo was mijn inschatting, niet geheel zeker. Dus het werd een zuinig uitgebracht "kijkt u maar, u bent immers de expert". Het onweergezicht van de haarstyliste klaarde zienderogen op, ook in spiegelbeeld. Van rechts trok ze een karretje waarop van allerhande instrumenten lagen, veelal van blinkend staal, naar zich toe. Een schaar kon ik vreemd genoeg zo direct niet ontwaren. Wel veel attributen waarvan een chirurg met plezier gebruik had gemaakt. Andermaal begon ik voor mijn leven te vrezen. Ineens vatte Samantha een forse pluk haar boven mijn poezelige rechteroor in haar stevige linkerknuist en begon met een 'ding' - anders kan ik het niet noemen, zoiets had ik nog nooit gezien - dat ze bijgevolg in haar even imposante rechtervuist hield mijn haar met brute kracht te bewerken, aan te vallen, te lijf te gaan. En dit was nog maar het begin! De ongeveer 40 minuten die daarop volgden waren een ware martelgang. Op enig moment gevoelde ik zelfs een hevig verlangen naar mijn tandarts, voor wie ik toch doodsbang ben. Er werd getrokken, gekneed, geprikt, gekliefd, geslepen en heel soms ook geknipt, en dat met gebruikmaking van het gehele zich op het kekke karretje bevindende instrumentarium, waaronder dus ook een schaar. Met een met kenmerkende Nederlandse tongval uitgesproken 'voilà' en het tegelijk verwijderen van die zo fraaie cape gaf Samantha aan dat het erop zat. Ik had het overleefd. Afrekenen kon ik bij de kassa en natuurlijk zag ze me graag nog eens terug. De rekening bleek van dien aard dat een verhoging van mijn hypotheek onvermijdelijk was. En mijn haar, tja, dat zat precies zo als na een knipbeurt van mijn eigen kapper.

Meer berichten

Shopbox