Columns Noël Creemers

Bij de kapper 2

Foto: Foto:

Vol niet al te gezonde spanning wachtte ik de komst van Elvira, de, zoals dat in deze kapsalon heette, coiffeuse af. Nagelbijtend zat ik in stoel 5, zo nu en dan schielijk een blik werpend in de enorme blinkende spiegel. Daarin zag ik iemand aankomen, een vrouwspersoon. Elvira? "Ik ben Jessica", zo stelde de net aangekomene zich keurig voor, "en ik kom uw haar analyseren. Blijft u vooral stilzitten, dat is namelijk een precies werkje". Gelijk een chimpansee begon ze me te vlooien. Na enkele minuten die wel uren leken te duren, zo opgelaten voelde ik me, hield Jessica op met de haaranalyse. Met een piepstemmetje vroeg ik haar wat ze van mijn haar vond. "Hoe oud bent u?", vroeg ze me op een toon die me deed denken aan die van een specialist in het ziekenhuis die op het punt staat de patiënt een slechte tijding te brengen. Ik gaf mijn werkelijke leeftijd minus 5 jaar aan haar prijs. "U mag totaal niet mopperen over kwantiteit en kwaliteit van uw haar. In vergelijking met wat ik hier soms zie bij mensen van uw leeftijd is God u althans wat uw haar betreft goedgezind. Ik zal nu Samantha, de coiffeuse, gaan halen". "En Elvira dan, komt die ook nog? ", wist ik met enige moeite uit te brengen. "Nee, gezien de kwaliteit van uw haar, nogmaals, die is bijna uitzonderlijk te noemen, is het beter dat Samantha, die is gespecialiseerd in gezond haar, zich over u zal ontfermen. Daar ligt wat lectuur. En wilt u misschien koffie? We hebben ook cappuccino. Het kan even duren voor Sam, pardon Samantha, bij u is, ze is nog bezig met iemand". De lectuur bleek interessant, de koffie kon wedijveren met die in de betere horeca. Samantha echter liet zich niet zien, niet na een kwartier en niet na een half uur. Op mijn gemak zat ik allang niet meer, mijn angst nam zienderogen toe. Het beloofde immers niet veel goeds als een kapster, pardon coiffeuse, zo lang werk had aan een enkele klant. Zou die klant nog wel leven, moest ik in actie komen? Duivelse visioenen maakten zich van mij meester. Ik hield het niet langer, moest hier weg zien te komen. Maar juist op het moment dat ik de kuierlatten wilde nemen, hoorde ik een stem van links: "Ik ben Samantha!".

Meer berichten

Shopbox