Logo deparelvanbrabant.nl
Columns Noël Creemers

Tandarts

De (iets) ouderen onder ons hebben in hun jeugd zondermeer van doen gehad met de zogeheten schooltandarts. Weet u nog, dat was de tandarts die aan school kwam en in sneltreinvaart de gebitjes van ons kinderen controleerde. Met aan geweld grenzend gedrag peurde de man met een soort van potige schroevendraaier in onze monden. Riepen we 'au' dan wist hij dat er iets grondig mis was met onze gebitten, zo simpel was het leven toen. Vond hij niets dan kon hij het niet laten te stellen dat er toch sprake was van maar liefst 2 gaatjes. Na een pauze, waarin wij arme kinderen bijkans van ons stokkie gingen, voegde hij er dan met een bijna duivelse lach op zijn gezicht aan toe: "In je neus!" Dat we voor een tandarts bang moesten zijn, werd er bij ons dus al vroeg ingepompt. Die tandartsangst verminderde bepaald niet na het zien van de film 'Marathon Man', met daarin de befaamde scène met Dustin Hoffman in de stoel en Laurence Olivier aan de boor. Nachtmerries hebben we hiervan gehad! Het gevolg van dit alles was dat we op een gegeven moment maar besloten niet meer naar de tandarts te gaan. We hoopten voor de rest van ons leven verschoond te blijven van ook maar enig malheur aan onze tanden en dus nimmer meer de gang te hoeven maken naar het domicilie van de tandheelkundige. Hetgeen dus ijdele hoop bleek te zijn. Vroeg of laat openbaarde zich een stekende pijn in ons kakement. Helaas, het was zover, de tandarts diende te worden geconsulteerd. Met lood in de schoenen begaven we ons naar diens praktijk en wat schetste onze verbazing, daar diende zich een flitse jongeling aan, de haartjes netjes in een scheiding, fris tot achter de oren en voorzien van een gebit dat zo kon figureren in een reclame voor tandpasta. Ook de aanwezige apparatuur deed ons niet denken aan die op werkmansgereedschap gelijkende attributen van onze vroegere schoolarts. Kwiek ging de tandkunstenaar aan het werk en in een oogwenk waren gaatjes gevuld, tandstenen verwijderd, wortelkanaaltjes behandeld en bruggen geplaatst. Een en ander geschiedde fijn onder verdoving, ook zo'n weelde, en laten we vooral niet de assistente vergeten die zulke lieve woordjes tot ons richtte. Om nu te stellen dat we reikhalzend uitzien naar ons volgende bezoek aan de tandarts gaat te ver, maar wel kunnen we gerust constateren dat vroeger zeker niet alles beter was.

1 reactie
Meer berichten

Shopbox