Columns Noël Creemers

Oom Dik

"Heel bijzonder om hier in de hemel een brief te ontvangen van een aardbewoner. En nog wel één van mijn neefje! Da's altijd een fijn knulleke geweest. Ik weet natuurlijk niet wat er van hem geworden is, want ik vertoef hier immers al enige tijd, tja, en dan verlies je het zicht op de aardse werkelijkheid. Hoe lang is het nu geleden dat ik ben overleden? Eens kijken, ik denk zo'n 15 jaar, maar het kan goed een paar jaar langer zijn. De tijd vliet snel, ook hier in de hemel, waar het overigens goed toeven is. Mijn neef, die naar hij zegt stukjes schrijft in het dorpsblad van Heeze - da's toch een dorp in Brabant, hè? – vraagt me wat te vertellen over mijn leven, want hij is voornemens de komende tijd wat mensen aan het woord te laten van wie je normaal gesproken nimmer hoort. Da's best een aardig idee.

Over mijn leven is eigenlijk niet veel te vertellen. Wat ik me ervan kan herinneren is dat ik altijd gelukkig ben geweest, behalve dan toen mijn eerste vrouw ziek werd en uiteindelijk aan die ziekte overleed. Ik was ontroostbaar. Ik denk dat de verdere opvoeding van mijn kinderen me op de been heeft gehouden. Gelukkig zijn zij goed terechtgekomen. Ik ben me zeer bewust dat het anders had kunnen lopen. Dat ik een paar jaar later en na heel veel verdriet kennis kreeg aan Greta, de zus van de moeder van Noël, beschouw ik als een geschenk uit, jawel, de hemel. Met haar heb ik nog 40 mooie jaren op aarde beleefd. Zij had zo'n lieve uitstraling en was daarbij zo pittig. Zij nam altijd het voortouw en ik vond het prima haar gedwee te volgen. Dat zit, denk ik, in mijn karakter. Een haantje de voorste ben ik nooit geweest. Als kleine jongen al vond ik het prima als mijn vriendjes me op sleeptouw namen. Wat heb ik in die tijd, ik heb het nu over de jaren twintig en dertig van de 20e eeuw, veel rondgezworven rond het haventje van 'mijn' Medemblik. In dat stadje ben ik geboren, getogen, heb ik gewerkt en liefgehad en ben ik uiteindelijk gestorven. Blij was ik daar met mijn werk op de fabriek, mijn huisje, mijn volière met al die bontgekleurde vogeltjes en mijn sloep, waarmee ik in het weekend niet al te ver het IJsselmeer opging. En op zomeravonden dronken we koffie op ons plaatsje en genoten we van elkaars gezelschap. Meer is er niet en zo is het genoeg."

reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox