Logo deparelvanbrabant.nl
Columns Noël Creemers

Altijd kind

Eerder al heb ik gemeld dat ik een tamelijk verwoed berenverzamelaar ben. Let wel, het betreffen geen echte maar speelgoedberen. Als ik vertel dat ik beren verzamel, word ik vaak meewarig aangekeken. Men vindt het maar vreemd dat een volwassene plezier beleeft aan iets wat toch zo duidelijk hoort bij kinderen. Dat ik beren verzamel en er niet vaak mee speel kan mijn gesprekspartner slechts iets geruststellen. Wat is dat toch dat een volwassene plezier kan beleven in zoiets 'kinderlijks' als speelgoedberen? Is hier sprake van een gelukkig onschuldige afwijking of is er iets anders aan de hand? Na een gedegen stuk zelfonderzoek ben ik tot de slotsom gekozen dat er aan mij in dit opzicht hoegenaamd niets mankeert, maar dat ik naarstig probeer een beetje kind te blijven. Ik weet, zonder meer gangbaar is dat bij het bereiken van een zekere leeftijd kinderspeelgoed wordt omgeruild voor ander spul. Maar dat is bij mij, en gelukkig ook bij enkele anderen, niet gebeurd. Men zegt wel eens dat de als het goed is zorgeloze kindertijd behoort tot de mooiste fasen van een mensenleven. In vergelijking met volwassenen móeten kinderen nog niet zo gek veel. Er wordt voor hen gezorgd, doorgaans op liefdevolle wijze, en er is genoeg tijd om leuke dingen te doen, zoals spelen. Als kind besef je vaak niet hoe fijn je leventje is, maar als je wat verder in je leven bent en terugkijkt op je kindertijd, dan maakt vaak een warm gevoel zich van je meester. Die artefacten uit je kindertijd – beren, speelgoedautootjes, poppen, een racebaan, knikkers, modeltreinen, tollen, de eerste spelcomputer, een kinderboek en nog veel meer – brengen je terug naar de tijd dat je zorgeloos en gelukkig was. Toen en nu vloeien in elkaar over. Door een beer vast te houden, voel ik me weer een beetje kind worden, nee, komt het kind in mij naar boven en raak ik de ballast die hoort bij het volwassen, serieuze leven voor even kwijt. Zo ook degene die fanatiek bouwt aan zijn modelspoorlijn, vaak boven op zolder. Hij laat zijn locomotief met al die prachtige wagons rijden door dat fenomenale miniatuur berglandschap en is weer dat blije kind van toen. Helaas beschikken we in het echte leven niet over de teletijdmachine van Professor Barabas (ook zoiets, de Suske en Wiske stripboeken!), zodat we niet echt terug kunnen naar onze kindertijd, maar door een poppenhuis en het doen ronddraaien van een tol komen we toch een heel eind.

reageer als eerste
Meer berichten