Logo deparelvanbrabant.nl


Monique Beukema (r) met Drina Looijmans, een van de gasten van zorgboerderij De Molenschut in Leende. Foto: Dave Hendriks
Monique Beukema (r) met Drina Looijmans, een van de gasten van zorgboerderij De Molenschut in Leende. Foto: Dave Hendriks (Foto: Roy de Leyer)

Levensverhalen in dichtvorm

Voor de tiende keer verdiepte Monique Beukema uit Heeze zich het afgelopen half jaar in de levensverhalen van ouderen, chronisch zieken en mensen met een lichamelijke beperking. De gesprekken inspireerden haar tot bijzondere en persoonlijke gedichten.

LEENDE - Voor de tiende editie van het gedichtenproject streek Beukema net als in 2011 neer bij zorgboerderij De Molenschut in Leende. Haar gedichten worden geïllustreerd door foto's van Jan Verest uit Heeze. Samen met zijn dochter Maaike maakte Beukema de achtergronden waarop de teksten zijn afgedrukt. Het eindresultaat werd afgelopen vrijdag gepresenteerd tijdens een expositie voor familieleden en andere betrokkenen.

Het eerste project, met gedichten over bewoners van zorgcentrum Nicasius, vond plaats in 2002. Inmiddels zijn er tentoonstellingen geweest in verschillende zorgcentra waaronder Leenderhof in Leende en Kempenhof in Valkenswaard. In totaal interviewde Beukema bijna tachtig mensen. De jongste was 56 jaar, de oudste 100. Beukema: "Ik heb bijna vierhonderd gesprekken gevoerd. Bij veel mensen heb ik aan het bed gezeten. Ook op gesloten afdelingen."

Voor de jubileumeditie sprak Beukema met zes cliënten van zorgboerderij De Molenschut. Beukema: "Ik heb de afgelopen maanden ruim veertig interviews afgenomen." Ze gebruikte de levensverhalen als inspiratie voor een gedicht of een compilatie van uitspraken. Dit met de bedoeling om mensen die in de laatste levensjaren verkeren zelf hun boeiende, leuke, ontroerende verhalen te laten vertellen en ze daarmee na al die jaren eens extra in het zonnetje te zetten. 'Zorgboerin' Thea van Mierlo geeft aan dat het project een positieve invloed op haar gasten heeft: "Ze hebben genoten van de gesprekken." Hun familieleden houden er bovendien een mooie en tastbare herinnering aan over, aldus Van Mierlo: "De gedichten worden daarom vaak gebruikt op grafstenen."

Het valt Beukema op dat de meeste mensen die ze spreekt ondanks hun beperkingen en hetgeen ze in hun leven hebben meegemaakt heel tevreden zijn. Desondanks vloeiden er regelmatig tranen. "Vaak wordt er echter ook heel veel lol gemaakt. Het waren gesprekken met een lach en een traan", vertelt Beukema, "het was geweldig om het vertrouwen van de mensen te voelen. Soms hoorde ik verhalen waarvan familieleden nog nooit hadden gehoord. In een relatief korte tijd bouw je een hele hechte band op. Na afloop is het daardoor soms moeilijk om iemand los te laten. Het is ook altijd heel spannend als ik de gedichten voor het eerst voorlees. Ik ben altijd heel benieuwd naar de eerste reactie."

2 reacties
Meer berichten