Logo deparelvanbrabant.nl


Foto:

Een voetnoot

Column van Noël Creemers

De tijd begint te dringen! Zoals ongetwijfeld bij u bekend, is het bijna gedaan met dit blad. Heus, dit is de op één na laatste editie. Na 1 april - nee, het is geen grap, zoals sommigen hoopvol hebben gedacht - is het ‘schluss’. Heel, heel triest! Zoals u wel zult begrijpen zal ik op gepaste, zwanenzangachtige wijze in mijn aller-, allerlaatste column voor De Parel, die van volgende week dus, aandacht besteden aan het einde van dit instituut, want dat is het, met name voor de bevolking van onze gemeente. Nu dus nog één min of meer normale column. Natuurlijk zou ik u wat wijsheden met betrekking tot de verkiezingen van vorige week voor de voeten kunnen werpen, zoals dat mensen die op rechtse partijen stemmen het maar gemakkelijk hebben, want gaan die op hun fiets naar het werk, dan oogsten ze daarmee veel lof, terwijl een linkse rakker in een luxe auto meteen wordt weggezet als huichelaar. Het is gewoon niet eerlijk! En dan hebben we natuurlijk nog corona, onuitputtelijke bron voor scherpzinnige analyses, betweterige meningen, kloeke opvattingen en pittige profetieën. Maar ook daar hebt u waarschijnlijk inmiddels de buik van vol, dus daar houd ik mijn mond ook maar over. Een altijd prachtig, dankbaar en hoog gewaardeerd onderwerp is het wel en wee in onze eigen gemeente; vooral als het over wegen en verkeer gaat, is het gemakkelijk scoren, zo weet ik uit ervaring. Maar dat wil ik nou eens keer niet, het me gemakkelijk maken. Dus vraag ik dit keer graag uw aandacht voor iets waar naar ik vermoed maar heel weinig mensen bij stil staan of hebben stilgestaan en dat is dat het afgelopen dinsdag, 23 maart, precies 50 jaar geleden is dat de naar mijn uiterst bescheiden mening beste auteur uit het Nederlandse taalgebied is overleden. Waar ik was toen hij het tijdelijke verwisselde voor het eeuwige? De kans is groot dat het op een trapveldje was, want wat voetbalde ik in die tijd toch graag! Daarentegen had ik aan lezen een broertje dood, dat is pas later gekomen door in mijn geval de schrijver die alweer een halve eeuw geleden op de leeftijd van 72 jaar van ons is heengegaan. Dus bij dezen: bedankt, Simon!

Meer berichten