Logo deparelvanbrabant.nl


Foto:
Columns Noël Creemers

Hond in huis

Column van Noël Creemers

U heeft ongetwijfeld meegekregen dat het in Nederland met de populariteit van ‘man’s best friend, de hond dus, wel snor zit. Vanaf het moment dat het allereerste coronavirus onze landsgrens passeerde, is er geen houden meer aan: iedereen wil ineens een hond. Je hoeft geen socioloog of iets dergelijks te zijn om te weten hoe dit komt. We zijn voortaan hele dagen thuis, in huis is het een beetje saai en dus gaan we zoek naar ‘iets’ dat een beetje leven in de brouwerij brengt. Tja, en dan kom je dus al snel uit op een hond. De medewerkers van dierenasiels wisten niet wat hun overkwam, een stormloop was het van vaak wanhopige mensen die een hond wilden. En zo verruilden in een mum van tijd zelfs de grootste bullebakken en miezerigste kuitenbijtertjes hun hok voor een huis. Hectisch is het in een doorsnee asiel al lang niet meer, eerder heerst er een kloosterachtige stilte en rust. Niet alleen voor dierenasiels, maar ook voor andere aanbieders van honden, zoals bonafide en zelfs malafide fokkers, was het ineens alle hens aan dek. Normale prijzen golden ineens niet meer, de vraag was immers ruim groter dan het aanbod. Ondertussen houden de zichzelf echte hondenliefhebbers noemende mensen hun hart vast. Gaat dat straks, als we weer ‘normaal’ kunnen leven wel goed met al die kwispelstaarten? Lopen die dan niet het risico snel bij het grof vuil te worden gezet? We gaan het zien. Ondertussen is het u zeker niet ontgaan dat we inmiddels van doen hebben met de zogenoemde avondklok. Niet meer op straat mogen na 21.00 en vóór 04.30 uur: voor een niet gering aantal mensen - ik blijf ze vooralsnog zo noemen, mensen - een reden om zich behoorlijk te misdragen. Hondenbezitters zullen dit wel niet zijn, want die mógen immers, net als mantelzorgers, pakketbezorgers en nog wat lieden. Dus die vorig jaar in allerijl en misschien wel zonder zich te bezinnen aangeschafte hond komt nu wel heel erg van pas. Of de lieve huisvriend zelf zo gelukkig is met de situatie waag ik te betwijfelen, want ga er maar aan staan: aan één stuk 7 ½ uur wandelen zonder een poot voor ogen te zien!

Meer berichten