Foto:

Relatief leed

In de bekende roman ‘De glazen stolp' beschrijft de Amerikaanse schrijfster Sylvia Plath het zware leven van haar alter ego Esther Greenwood. Esther lijdt aan hevige, steeds terugkerende depressies. Zoals dat gaat, wordt er van alles en nog wat ondernomen om haar daarvan af te helpen. Eén van de therapieën is om deze ongelukkige vrouw te confronteren met mensen die het nog veel moeilijker hebben. Haar wordt opgedragen een tijdje te gaan werken in een kliniek voor zeer zware psychiatrische patiënten. De gedachte achter deze therapie is ongetwijfeld dat door mensen die het zwaar hebben in contact te brengen met mensen die er nog veel slechter aan toe zijn het eigen leed wordt gerelativeerd en dat dit alleen al iemand er weer bovenop kan helpen. Ik ben geen psycholoog , weet dan ook niet of deze therapie een naam heeft en nog steeds wordt toegepast (het boek speelt zich af rond 1960), maar er zit iets in deze aanpak wat me van enig nut lijkt te kunnen zijn in het overleven van de corona crisis. Vrees niet, dit is geen pleidooi om nu en masse klinieken van welke aard dan ook te bestormen, nee, wat ik bedoel is dat het volgens mij helemaal geen kwaad kan als we, al is het maar in gedachten, minder bezig zijn met onszelf en onze problemen die vaak heus niet zo groot zijn, en wat meer met mensen die fysiek, psychisch, sociaal en financieel veel zwaarder dan wijzelf zijn getroffen door (de gevolgen van) het virus. Wat hebben de vakantie naar het buitenland die niet kan doorgaan, het bezoek aan de kroeg dat niet meer mogelijk is, de theatervoorstelling of muziekuitvoering die is afgelast en het sporten in teamverband dat op de lange baan is geschoven, zaken waar heel wat mensen het heel, heel moeilijk mee hebben en behoorlijk dramatisch over kunnen doen, in hemelsnaam voor te stellen als we dit soort narigheidjes vergelijken met wat mensen die met corona in het ziekenhuis liggen, moeten doorstaan of afzetten tegen hoe oudere mensen die al tijden de deur niet meer uitgaan, bang als ze zijn getroffen te worden door het virus, en die ook nog eens geen of nauwelijks bezoek (mogen) krijgen, zich voelen?

Column van Noël Creemers

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden